Przeniknął skałę, rozniecił słońce
Elektrojazgod szpony palące
Na skroń mu rzucił, odciągnął głowę

Zaklekotały rdzenie mózgowe
Z upadłych światów na wskroś galaktyk
Na Ziemię stąpił genialny taktyk

Ocalałemu spod firmamentu
Z krzyku obłoków, ognia zamętu

A po pod turnią a w głębi nowiu
Ktoś w łeb wpakował tonę ołowiu

Nie zrażon bojar ku słońcu looknie
Gdzie fotonami bajoro huknie
Odgarnie mary ciężarem dłoni
Zje coś na mieście i w kosmos goni

(Cztery miliardy w zero sekundy).