Niepokój

To jest reszta
naszej krwi
ile w tobie
zła zostało

dekalog
Pana Cogito
przez starca
zaplutego
pisany

co nam jak
grzyby po deszczu
wyrosły moralnego
niepokoju wrzody

tłumnie z nor
swych wylegli
będą rzucać
kłody pod nogi

Pogarda

ty k t ó r y g ar dz i sz
nie masz
w so-
bie nic
ja który nie mam w sobie nic
nie czu-
-ję na-
-wet po-
-gar- dy
do  samego  sie- -bie

Trzy Strofy Rafałowi Wojaczkowi

Cicho, cicho, tak spokojnie
on do ściany przytulony
ściana wsysa jego dech

Tak się sączy, szemrze, szepcze
jego taką piękną tu zakwitnie
różą na krawędzi krew

Kwitnie, szumi, rośnie, sza
tętno arytmiczne, melodyjne
przeszło ścianę, spłynie ścianą
zostawiając niemą plamę
na policzku jego śmierć.

Most

Stojąc przed mostem
ostrym jak brzytwa
cienkim jak włos
tłum szary i szklisty
płynie sennie w toń

Jeden za drugim
taniec po śmierci
w rytm, w takt
co drugi spada
co trzeci cięty jest w pół

Melodia się wciąż powtarza
dwa kroki w przód
jeden krok w tył
co drugi spada
co trzeci cięty jest w pół

Erotyk

z jabłka sok wycieka
sączy się sok lepki
Jabłko słodycz ziemska
Sok jak śluz jest ciepły

Sok tak kapie mokry
zmysłów struny szarpie
przecież sok tak lepki
pachnie mierzi drażni

miąższ jak krew czerwony
zapach smak i barwę
z sokiem swą wymieszał
łącząc co jest w tobie
z tym co u mnie na dnie
(.....................)
Ja tych soków pragnę

* * *

w moich oczach
łzy jak krople
na ostrzu brzytwy

ostra krawędź
jeszcze jedno twoje słowo
kropla z brzytwy cicho spadnie

zwierciadło
tak drga
jeden ruch...
jeden mięśnia skurcz...

kruchość stanu równowagi
płatek topi się na ciele
tylko dotkniesz mojej twarzy
krucha krawędź się przeleje

* * *

Czy nie masz
czasem wrażenia

że tytuł wiersza
zawsze przeszkadza

pasuje zawsze
jak myśl do słowa

że jest kłamliwy
że jest fałszywy
że to jest zdrada

Wiersz z tytułem jest jak dziewica
niezgłębiony
tytuł przeszkadza?
pozbądź się błony

teraz dopiero możesz iść dalej
wiersz twój nareszcie stał się kobietą
otwarta przestrzeń przed tobą stoi
gwałtem tytuł wycinaj, gwałć wiersz swój
poeto

Obcy szept

szept jest jak cisza
przed burzą
spokój

szept jest jak mgła
jak grad
powietrze

szept to jest igła
jak śnieg
dwa miecze

twój szept jak kamień
w murze szept
drze się

Korzeń

Z pod powieki wytryśnie bólu biały korzeń
przez słońce suszony, jak głuchy tak niemy
solą biały, nocą pełny, przejrzysty bólu korzeń
jak rzeźnik uprzejmy

Przebudzony snem nieprzespanym
i nie wykrzyczanym wrzaskiem ogłuszony
potrafi przeróść żar policzka
bólu korzeń nieproszony

Nakarmiony lękiem wilgocią i chłodem
jest ból którego hołdem dzień jest
każdy dzień w który go nie ma
i który przejść się uda

Zasłoną twardą nieprzebytą
jest las który z korzenia wzrasta
białe drzewa - słupy soli
za jakie kłamstwa?

Przebudzony, snu pragnący
niecierpliwie rankiem oczekujący nocy
soli na policzkach, co z łzami niemymi
kiedy spałem przyszła
pełen jestem pustki proroczej

pustki co wypełnia bólu niszę czystą
krawędź dosięgnę, brzytw się chwycę
a zasnę!

* * *

Wszystko to za wcześnie
jeszcze jest czas
jest jeszcze pokój
z białych ścian
Świetlicki dla mnie
jeszcze jest

jeszcze nie nadszedł słowa kres
jeszcze sięgnę dalej
i głębiej

pod chodnik
za beton
i przez powietrze
jeszcze z człowieka
wywnętrzę wnętrze

jeszcze wyrzygam
ciut lepsze wiersze

* * *

w dzień śpię w noc jestem
jest ciemno wiersz wierszem
czuje się wilkiem
wśród was

mam wolność mam siłę
czuje się wilkiem
jest las

mam słuch mam węch
czuje się wilkiem
mam czas

głód trawi krew krwawi
czuje się wilkiem
wilk sam

czuje się wilkiem
czuje się psem
psi strach

Ze snu zerwawszy oglądam dłonie

ze snu zerwawszy oglądam dłonie
czekam na kres co jest spokojem

w myślach pospiesznie prostymi słowy
proszę o pierś i rozkosz w tobie

osiągnąć spokój i szczerość - słodycz
to będąc najbliżej zapomnieć o tobie

Twarzą do ściany

bez głosu
bez twarzy
bez oczu
i bez wyrazu

mając na usługach słuch jedynie
dotykając róży co wilgotną jest plamą
szukamy kości czasem wyblakłych
i krwi zaschniętej co kwiatu jest barwą

Kochając

zamazują się krawędzie dłoni
szarość staje się powszednią
zaprzestałem w myślach pogoni
nie dogonię tych co byli przedemną
rozpostarwszy palce wyczuwam krople
i zapach ziemi wieczorem już śpiącej
przynosi mi przed oczy obraz róży
co kwiatem jest z krwi i kości

Pejzaż - przedmioty i ludzie

nóż w plecy, więcej słów przyjaciół
wytoczmy z przebaczenia, litr tętniczej krwi

pętla na szyję, słodszy uśmiech ukochanej
kajdan przedwcześnie wybaczony
wrósł się w mózg i w nogę

cyjanek w ciało, szersza myśl cudowna
uśpiony snem najszczerszym i kojącym ty

most i kamień, nadzieja, dziś urosła
zapomniane winy pleśnieją
śmierć przerośnie pojednawcze sny